Wiosenne oczarowanie

                                    Fragment wiersza  Oczarowanie

                                      Zawitała nagle choć zapowiedziana

                                      wprowadziła zamęt o brzasku poranka

                                      rozświetliła niebo tęczą malowaną

                                      kwiatom skradła płatki do swojego wianka

                                       ................................................

                                        Regina Sobik   

                                                  

     

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      

   

    

 

 

                                                 

 

 

 

 

 

       

Krzyż

 

 Dwie wersje tego samego wiersza 

Stary krzyż w Jōnkowicach

Stoji na ziymi kej pōnkt na karcie

Krziż betōnowy i bar’zo stary

Stōń se sam kedy – ôn ci porzōndzi

Straszne geszichta downej ôfiary.

Krziż na pamiōntka tukej stawiōny

Siednij se kwila kajś pod nim w ciyniu

Spōmni ô czasach downo przyńdzōnych

Poczytej napis w cichym zamyślyniu.

Posłōchej cisze – tedy usłyszysz

Chyłkani Mamy i płaczki żolu

Dyć dō nich plac tyn je poświyncōny

umrzitej dziołszce i Mamie w bolu.

I jak śmierć Krista na krziżu zbawiynio

Rozruwo serce z ôgrōmnych boleści

Stracynio dziecka tak niywinnego

Rozum i serce niy umi pomieścić.

Pamiyntej ô tym a stōń se pod krziżym

Do Zbawce w ciyrniu, a w wielgij podziynce

Za dusza dziecka, duszyczki umrzitych

w cichym rzykaniu słōż swoji rynce.

Regina Sobik

tłumaczenie .Alojzego Zimończyk

Stary krziż w Jōnkowicach Regina Sobik

Stoji na ziymi kej pōnkt na karcie

Krziż betōnowy i bardzo stary

Stōń se sam kedy – ôn ci porządzi

Straszne geszichta pewnej ôfiary. 

Krziż na pamiōntka tukej stawiōny

Siednij se kwila kajś pod nim w ciyniu

Spōmnij ô czasach już przeminiōnych

Poczytej napis, porzykej w milczyniu.

 Posłōchej cisze – tedy usłyszysz

Chyłkani Mamy i płaczki żolu

Ônej plac tyn je poświyncōny

umrzitej dziołszce , z wielkigo bolu.

 I jak śmierć Krista na krziżu zbawiynio

Rozruwo serce z ôgrōmnyj boleści

Stracynio dziecka tak niywinnygo

Rozum i serce niy umi pomieścić.

 Pamiyntej ô tym a stōń se pod krziżym

Do Zbawiciela, a w wielkij podziynce

Za Jeja duszyczka, za dusze umrzitych

w głymbokim rzykaniu słōż swoji rynce. tłum. L.Zraja

Szpaski śląskie

 

 

                          

I jeszcze mu mało

Jak Barborka idzie

berkmona tak kusi

że jak ze mszy przidzie

golonko mieć musi

jeszcze kufel piwa by sie ukłodało

zjy trzi porcje naroz i jeszcze mu mało

Bardzi pszajom

Jak w biodrach szyroko

choć moda sie zmiynio

to na chłopski łoko

w som raz do rodzynio

U nas na tym Ślonsku chłopy już tak majom

jak baba przi kości to ji bardzi pszajom

Taki sobie marzec

                                fragment wiersza W bezkresnej dali nieboskłonu  

                              .....................................

Tam gdzie minionej przeszłości granica

i gdzie bieg kończy zwyczajny dzień

tam szuka marzeń tych do spełnienia

pieszczotą zmysłów spóźniony sen

............................................... 

Regina Sobik  

                                    

Sąsiedzka pomoc

                      

Do sąsiadki kracze wrona

słyszysz grają Mendelsona

mój kuzyn ślub dzisiaj bierze

a ja biedna w łóżku leżę

Kaszel mnie kochana dręczy

no i katar trochę męczy

może pójdziesz do Apteki

kupić mi potrzebne leki

Wesele za dwie godziny

nie zdążę z prostej przyczyny

ulituj się pomóż proszę

dostaniesz za to trzy grosze

-Ślub kuzyna ważna sprawa

odmówić mi nie wypada

lecz chociażbym żyła w nędzy

nie wezmę żadnych pieniędzy

Zaraz lecę do Apteki

kupić ci potrzebne leki

i syropu dwie butelki

to tak na wypadek wszelki

A to tylko między nami

wszak jesteśmy sąsiadkami

każda może niedomagać

więc trzeba sobie pomagać

foto  https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrona_(zwyczajna)#/media/

R.Sobik 16.03.2026r.

Marcowe migawki

 

        

 

       

               Gaśnie dzień    fragment wiersza 

 

              Gaśnie dzionek zmęczony

              tchnieniem jaskrawych płomieni

              ubrane w purpurę niebo

              zapala znicze czerwieni.          

            .................................... 

             .................................. 

            Regina Sobik 

                                   

Marzenie o zimie

Schody do nieba

                      

                         Antologia charytatywna  Wydawnictwa Macieja Apostoła 

Samotność Wigilii

                              

Za oknem pierwsza gwiazdka migocze

nikłym światełkiem ogarnia świat cały

w zaciszu izby codzienne troski

w tę noc szczególną gdzieś uleciały

Na stole świątecznym biały opłatek

któż go podzieli gdy nie ma komu

dzieci odeszły hen w świat daleki

mają swoje życie z dala od domu

Świeca z „Caritas” jasno migocze

próbując ogrzać samotne dłonie

dziś przecież Wigilia Chrystus się rodzi

za oknem świat cały radością płonie

Dźwięk telefonu jak ostrze noża

przecina ciszę świątecznej nocy

Wesołych radosnych pogodnych Świąt tato

jak ... dajesz radę bez mej pomocy

Wiesz ciężko pracuję odetchnąć muszę

lecz troska o Ciebie na sercu leży

nie mogłem przyjechać jestem na Bali

bo mnie się od życia też coś należy

 Regina Sobik

Odchodzi dzień

     

      

  

                                                                                                                                      

                                                                                                                                     

                                   Natchnienie nocy

fragment ........................

 Nie żałuj dzisiaj gdy jutro czeka

słońce nie skryje blasku księżyca

gdy noc natchnieniem dnia jutrzejszego

zobaczysz inne jego oblicza

....................................

.........................Regina Sobik  

 

 

 

    

 

 

 

Dar którego nic nie zastąpi

 

                             

Czy można namalować miłość

gdy nawet tęczy kolorów brak

czy można utrwalić na płótnie

żeby pozostał jakiś jej ślad

Tęcza na niebie płonie chwilą

i cieszy oko paletą barw

miłość ogarnia żarem uczuć

nie namalujesz jej żadną z farb

Miłość nie zgaśnie jak tęcza

pielęgnowana zostanie w nas

to dar którego nic nie zastąpi

kiedy ją w sercu zatrzyma czas

Regina .Sobik 28.02.2026r.

Zmienność

                                                   

                    

    Fragment wiersza  Czas 

  ..................... .................

Za oknem czas zmienił kolory

i przemalował świat na biało

zazdrosny o minione chwile

znów zabrał nam dzień z kalendarza

 .......................................R.Sobik

     

   

                                                      

U stóp Jasnogórskiej Pani

 

                                

                             

Na wzgórzu gdzie każdy kamień historią

dumny otulony murem przeszłości

w milczącej ciszy dźwiga ciężar czasu

stojąc na straży Jasnogórskich włości

Na wałach wrośniętych w tę świętą ziemię

swe piętno wyryły dziejowe burze

na ranach zadanych szwedzkim potopem

dla Polski Królowej zakwitły róże

Witając pielgrzymów klasztorne dzwony

biją radośnie dla swojej Matuli

i głoszą światu że Ta co ucieczką

z miłością każdego do serca tuli

U stóp obrazu Jasnogórskiej Pani

gdzie pokłon oddają nawet kamienie

klęczą by zmówić wieczorne pacierze

pośród nocnej ciszy Aniołów cienie

Gdy dzisiaj odchodzi z ostatnim tchnieniem

 żegnając Apelem Matkę Narodu

wsłuchaj się słowa by razem zaśpiewać

hymn dla Tej co broni od wojen i głodu

Regina Sobik 17.02.2026r. foto ze str  https://pl.wikipedia.org/wiki/ plik:Cz%C4%99stochowa_klasztor_Jasna_G%C3%B3ra-2162.jpg

 

 

 

Jakoś spokopić cie ni moga

                              

We świecie kaj gardzi sie człowiekym

za kolor skory czy wyznani

zło sie rozpiyro rośnie w mocka

skryte pod maskom dobrych manier

Kaj los kludzi drogami życio

cygaństwa i ludzki podłości

darymnie chcioł byś wynś ze matnie

wciśniynty w romka codziynności

Kej świat pełny bezdusznych ludzi

kierych to jakoś nic nie wzruszo

mondroś powoga som nic niy wert

jich pszeca nigdy nic niy ruszo

Łoj świecie jaki je żeś dziwny

wybiyrosz ta legciejszo droga

a jo choć je żech starej daty

jakoś spokopić cie ni moga 

 

Regina Sobik 26.01.2026r. 

Nie przewidziaŁ

 

 

 

 

 

 

 

 

Lis cichutko się zakrada

do kurnika od sąsiada

kur pilnować nie ma komu

skoro wszyscy wyszli z domu

 

A w kurniku zamieszanie

kury gdaczą co jest grane

pies po całonocnym trudzie

śpi aż miło w swojej budzie

Kukuryku kogut pieje

już ja wiem co się tu dzieje

trzeba nam narobić wrzasku

ale nie tak dla poklasku

Kury bardzo się starały

sen psa gdakaniem przerwały

ten już pędzi do kurnika

a lis wystraszony zmyka

Myśli -wszak jestem chytrusem

i zaraz coś zrobić muszę

by mnie kury nie przejrzały

muszę zmienić mój plan cały

Lecz  z tym poczekam do jutra

teraz zmienię kolor futra

kury pomyślą  że jestem  psem

mój nos to czuje i ja to wiem 

Chociaż dzisiaj dałem nogę

zaraz to naprawić mogę

nocka ciemna dobrą będzie

wtedy kury śpią na grzędzie

Nie przewidział lis jednego

że stróż pies czeka na niego

on tu gospodarstwa broni

i chytruska stąd przegoni

Regina Sobik 08.02.2026r.  foto AI 

Miłość w blasku księżyca

                             

Gdy los dał bilet w jedną stronę

chociaż za wcześnie odejść było

pozostawiając wierną miłość

dzisiaj dla niego się skończyło

A tak niedawno pieścił zmysły

spełniając ich senne marzenia

dziś ona smutna zrozpaczona

wciąż szuka swego przeznaczenia

Już nie ogrzeje ciepłem uczuć

cichej tęsknoty czułych dłoni

już nie popatrzy z troską w oczy

by ujrzeć jak w nich ogień płonie

Dawne pieszczoty z nim odeszły

z rozdartym sercem co wciąż boli

by zamknąć swój ostatni etap

wśród trudnych dróg życiowej doli

Regina Sobik

Miłość srebrem zdobiona

                             

Myśleli że los nie dał im szansy

by iść przez życie aż włos zbieleje

marzyć pod niebem gwieździstych nocy

razem zwyciężać burze zawieje

Zamknięci w ciasnym kokonie dumy

to dane szczęście gdzieś zatracili

brakło odwagi na wspólną przyszłość

skoro w odmiennym świecie wciąż żyli

Aż zrozumieli że walcząc o siebie

los im to szczęście w zanadrzu chował

by próbowali kochać na nowo

choć każdy inaczej wciąż je pojmował

To nic że późno jesień ich życia

wreszcie połączył w miłość spełnioną

ona im będzie na zawsze wsparciem

pięknym dojrzałym srebrem zdobionym

Regina Sobik 4.02.2026r.