Listopadowe impresje

                         

 

                  

                                   fragment wiersza "Barwy przemijania "

                                     .................................

                                     ............. 

Choć smutna to pora roku

jesień pięknie ubrana,

w ciepłe barwy czerwieni

znaczy czas przemijania.

...............................

Regina Sobik  

Tam gdzie sam Pan Bóg płacze z żałości

  wiersz poświęcony pamięci ofiar tragedii w Krakowie, w wyniku ataku terrorystycznego…

                              

Nad miastem niebo kirem okryte

wciąż mąci ciszę krakowskich ulic

gdzie jeszcze wczoraj zbrodnicza ręka

zabrała życie tylu ofiarom

Echo wystrzałów mieszane z krzykiem

niesie się jękiem tragicznej chwili 

raniąc nie tylko ciała i dusze

Tych co zdołali ujść cało z życiem

Nawet gołębie gdzieś uleciały

chociaż zdołały uciec przed losem

i rzezią którą zgotował człowiek

co zamiast dobra zło w sercu nosił

Dziś Kraków płonie światłem pamięci

i ulatuje z modlitwą w niebo

tam gdzie sam Pan Bóg płacze z żałości

tuląc do siebie sześć ludzkich istnień 

 

Kiedy tragedia tak wielu rodzin

boli i rani jak ostrze noża

cóż....nam zostają tylko pytania

dlaczego jakie temu powody

Regina Sobik

foto z internetu  

Kedy rajzujesz nieznanom drogom

 

                               

Chciała kozica iś w świat daleki

łobejrzeć morza jeziora rzyki

kej łopowoga łod dycko miała

to łod małego ło tym myślała

Ruszyła w rajza s samego rana

toż wziyna miyszek suchego siana

i rada ze sia na miedza skoczy

to stanie kwila tu zaś podskoczy

Tu szkubnie trowa wodom popije

i myśli że tera to łona żyje

po co ji miyszek s sianym na grzbiycie

darymny ciynżor ji ciało gniecie

„Siano jym jyno s przizwyczajynio

toż go wyciepna mom w brod jedzynio”

zapobiegliwom choć ponoć była

to miyszek s sianym kajścik straciła

Pora miesiyncy tak rajzowała

latym jedzyni i pici miała

a tera chłodno zima za pasym

łoj bydzie głodym przimiyrać czasym

Że roztrzepano to zapomniała

nauki kiero ji mama dała

„Kedy rajzujesz niyznanom drogom

choć mały forant noś dycko ze sobom”

 Regina Sobik 

                                               

        Jak to Francik zrobioł porzondek na cudzym grobie

Szoł 1 Listopad dziyń pamiynci ło Tych co już łodeszli łod nas. Mały Francik radowoł sie, że pudzie s Łojcami na grob swojigo starzika zapolić świyczka. Jak yno usłyszoł łod starki, że tak sie robi i że to je znak pamiynci dlo Tych co już niy som s nami to sie tak zawzion, że musi iś choćby niy wiym co sie dzioło. Co prowda niy pamiynto starzika ale wiela ło nim słyszoł łod swoji mamulki. Niy umioł już sie doczakać tego dnia. Boł koniec października a, że dziyń boł piykny i słoneczny mamulka wziyna se wolne we robocie, żeby iś na grob swojigo łojca a starzika Francika .-Trza zrobić jakiś porzondek na Dziyń Wszystkich Świyntych pedziała do starki.- Przeca niy może być tak, żeby grob niy boł umyty i niy wyglancowany.Francik poszoł s niom.Wziyni ze sobom do mycio, wiaderko jakiś szmaty, szczotka, zmiatek, dwie wielki flaszki ciepłej wody, mietełka, grabki trzi lampki i kołki, żeby zapolić te lampki. Jak yno przijechali autym pod kiyrchow zarozki poszli na grob starzika. Mamulka wziyna sie za porzondki a syn ji pomogoł jak yno umioł. Mama grabiła suche liści na kupka a Francik zbiyroł do torbki kiero potym nosioł do taki wielki krzini .Potym wziyna sie za myci grobu. Francik s poczontku pomogoł ji ale uznoł, że to babsko robota toż hnet mu sie to zmierzło. Za to bez przerwy citowoł na zapuszczony wele grob. Podeszoł do niego łodgarnoł liści na płycie kiero była fest zniszczono.-Mamo a wto tu leży możesz mi pedzieć spytoł sie mamy.- Jakiś cudzy poczekej zaroz łobejrza .Mama przerwała myci i podeszła do cudzego grobu .-Widzisz synku pisze po nimiecku niy umia za bardzo łodczytać, napis je trocha zniszczony. Możno to jaki wojok kieryn pod w czasie wojny i tu go pochowali pedziała mama i poszła do swoji roboty.-co za borok niy mo żodnego co by mu zapoloł świyczka pomyśloł Franek i wzion sie do roboty..Zaczon zbiyrać suche liści do torbki potym wzion zmiatek i fajnie pozamiatoł nagrobno płyta. Byłoby wszystko dobrze yno trza by jeszcze trocha jakoś tyn grob przistrojić. Wpod na pomys, żeby s suchych liści zrobić pukiet. Wzion krałza kiero leżała wele wsadzioł do ni pukiet i postawioł na grobie.- Mamulko łobejrzi czy tak może być spytoł sie matki. Matka zajynto sranianiym niy dała pozor, że ji mały synek posranioł grob cudzego człowieka. Kiedy sie łobejrzała niy mogła uwierzyć-No niy! nigdych niy wiedziała, że moj mały synek je taki robotny. Franciku wyrośniesz na dobrego człowieka pedziała mama i pogłoskała Francika po gowie.-Wiysz co wziynach ze sobom pora lampek toż zapolymy jedna bo kożdymu człowiekowi noleży sie zoca i pamiyńć pedziała.-Mamo jak bydymy przichodzić na grob łod starzika to dycko też zajrzymy na tyn bo jo myśla, że tyn cudzy wojok co tu leży ni mo nikogo co by zajon sie grobym abo familijo niy wiy, że tukej leży abo majom za daleko pedził Francik.-Mosz recht synku łodpedziała mamulka a była łokropnie rada, że ji synek chocioż jeszcze taki mały a już taki mondry i moge zagańbić niejednego starszego.

Regina Sobik  

Dziwno ryba

                                 

                 

                                                   

                                 Stracioł s pyska zomb rekinek

bez cufal s samego przodka

a jego mama sie boji

że ji bajtel umrze s głodu

 

Myśli jak łon bydzie łowioł

co bydzie jod na śniodanie

pszeca za pora dni s niego

jyno som szkielet łostanie

Toż poszła s nim do dochtora

by na utropa poradzioł

prosi błago i lamynci

by mu zomb do szczynki wsadzioł

Dochtor zdziwioł sie i godo

tu sie ni ma czym frasować

bo skuli jednego zymba

pszeca niy musi głodować

Co sie zaś tyczy rekina

niech mamulka sie niy boji

bo tyn bez colutki życi

som wymiynio zymby swoji 

Regina Sobik  

Bursztynowe opowieść

 

Scena I W zamku króla

Narrator ;

Daleko w pewnym kraju nad samym brzegiem morza

stał pałac cały z bursztynu piękny jak ranna zorza

W pałacu mieszkał władca król Bursztyn ze swoją świtą

z dzielnym i mądrym synem którego wołali Rokitą

Pewnego razu Ojciec tak rzecze do swego Syna

Ojciec Król

- Mam taką ważną sprawę do Ciebie Synu Jedyny

dotyczy sprawy państwowej i całej naszej rodziny

Jutro o świcie wypłyniesz i znajdziesz drogę nową

do wyspy na środku morza co zwie się Bursztynową

podobno tam skarby wielkie strzegą rybie potwory

jakieś szkaradne stworzenia morskie smoki i zmory

Sługa króla

;-A ja słyszałem królu a prawda to oczywista

że tam na środku wyspy stoi góra ognista

co ogniem zieje przez dzień bo w nocy śpi jak zabita

podobno w jej to wnętrzu jakaś komnata ukryta

Sługa drugi

ha, ha, ha, komnata !!!a w niej jantary jak dynie

mój kuzyn mi o tym mówił ten co ją szukał lat kilka

tylko że drogę zgubił i jeszcze złoto i ...............

Przerywa mu giermek króla

Giermek

-Nie słuchaj tego szaleńca bo bajki opowiada

Sługa trzeci

-a ja słyszałem że wyspa wciąż ludzkim głosem gada

i opowiada historię jakieś tajemnej komnaty

gdzie jantar skrycie schowano przed wielu wielu laty -

Król chcąc uciszyć sługę szepce mu do ucha

Cicho błaźnie skarżypyto przecież to tajemnica

co znał ją tylko mój pradziad i babcia Czerwonolica

Woła głośno ;

Kapitanie, kapitanie do mnie proszę !! 

Przybiega zdyszany kapitan Kapitan

-Jestem jestem na rozkazy -

                                /      Król zwraca się do kapitana

-Mój dzielny kapitanie jutro wypływasz w drogę

a z Tobą majtków pięciu więcej ludzi dać nie mogę

Weźmiesz ze sobą Rokitę i uważaj na Niego

strzeż bez przerwy i pilnuj jak Syna rodzonego

Celem jak wiesz jest wyspa instrukcje zaraz dostaniesz

a jak wykonasz zadanie medal ode mnie dostaniesz

Po cichu na palcach skrada się złodziej Chytrus

Chytrus

I ja mam swoje plany i pod osłoną nocy

żeby się dostać na pokład zrobię co w mojej mocy

Chytrość to piękna zaleta w tym już natury nie zmienię

muszę bogaczem zostać bo jantar dzisiaj w cenie

ScenaII na statku

Rokita

Według moich obliczeń z szacunkiem mój kapitanie

za dzień najwyżej za dwa cel osiągnięty zostanie

Tylko coś z tą pogodą i niebo się jakoś chmurzy

wiatr wieje jak oszalały możemy spodziewać się burzy

Kapitan

Rokito twój Ojciec mówił że było już śmiałków wielu

odważnych dzielnych i mądrych co nie dotarli do celu

chociaż walczyli z żywiołem nie wrócili do domu

bo wyspa ta przeklęta jantaru nie odda nikomu

Rokita

Ja jestem Synem króla i szacownego rodu

w słusznej sprawie poświęcę swe życie dla narodu

cóż dla mnie burze i szkwały jakże mam Ciebie przekonać

dostałem rozkaz od Króla zadanie muszę wykonać

Jantar sprawa poważna zasiłkiem dla skarbca pustego

i jedynym ratunkiem dla ludu strasznie biednego

Majtek woła z całych sił

Kapitanie ja mam zwidy w oczach mi się mieni

chyba widzę jakąś wyspę o tam, tam,na horyzoncie

tam się zieleni!!!

Majtek II

O !! i jeszcze wielka góra co się w słonku świeci

czy widzicie to co ja czarny dym w niebo leci

Kapitan

No załogo mamy szczęście już do brzegu dobijamy

spuścić łodzie i szlupy na mój rozkaz odpływamy

Hola !!,hola !!nie pchać mi się!! coś mi w liczbie nie pasuje

chyba o chłopa za dużo kapitański nos to czuje

kapitan liczy załogę :

jeden ,dwa ,trzy.. ......osiem No ki diabła rację miałem

a ty chłopie coś za jeden ze mną Rokitą majtkami

miało być chłopa ze siedem a jest osiem nie rozumiem

 Rokita

jakże to się stało gdzie żeś ty się schował diable

kiedy tutaj miejsca mało hej za burtę z nim załogo

ten na litość niech nie liczy skoro taki chytry lisek 

w żabim stylu niech się ćwiczy

Łapią Chytrusa ten klęka na kolana i błaga

Chytrus

Proszę wybacz synu króla będę posłuszny i grzeczny

jak dostanę wiosło w rękę będę bardziej pożyteczny

Rokita :

Tym razem Ci darujemy 

Kapitan

do wioseł załogo!!

 

Scena III Na wyspie

Rokita

Cała załoga naprzód kierunek wielka góra

przed nocą musimy zdążyć

pokazuje Chytrusa i mówi

Pilnować mi tego szczura

Majtek I

Już ja mu dam wycisk taki że popamięta niecnota

a na ucieczkę mu przejdzie  całkowita ochota

Majtek II zamachuje się na Chytrusa

A Ty diable rogaty bursztynu Ci się zachciało

przecież masz pełną kiesę i ciągle Ci mało i mało

Majtek z Chytrusem się szarpią rozdziela ich kapitan

Kapitan ;

-W drogę i nie ociągać mi się !!!-

Wszyscy ruszają nagle kapitan się zatrzymuje

Kapitan

Oj!! jak boli Oj jak piecze!!dalej iść z Wami nie mogę

coś w ramię mnie ugryzło do tego zraniłem nogę

Rokita

zwraca się do jednego z majtków -Ty zostań z kapitanem

masz tu lekarstwa ,bandaże -

Majtek III

-I ja coś źle się czuję bolą mnie nogi i głowa

będę opóźniał drogę -

Chytrus

Ha ! ha ! ha Ale załoga !!!

Majtek I

-Dziwne spokojnie i cicho góra też jakby uśpiona

szybko znajdźmy komnatę a misja będzie spełniona-

Wszyscy siadają zmęczeni na ziemi i zasypiają

Narrator

Nie przeczuwając podstępu Chytrusa złośliwego

zmęczeni usiedli na chwilę na skraju lasku małego

Uśpieni zapachem kwiecia u samych stóp wielkiej góry

chrapią aż miło popatrzeć na skraju ogromnej dziury

Nie śpi tylko Chyrusek jantar mu w głowie zawrócił

a dla takiego bogactwa nawet w przepaść się rzuci

Jeden z Majtków się budzi

O rety!!!!!Olaboga dziura na łokci tysiące

wstawajcie towarzysze już zaszło słonko gorące

a co się tak pięknie mieni złotem aż oczy bolą!!!

to bursztynowa komnata   

Majtek II wrzeszczy jak opętany

                                       Alarm !!!!!!!!wstawać załogo!!!!!

Rokita

Spełniłem wolę Ojca wysiłek jantaru warty

Chytus

Oj nie!! nie!! nie tak prędko!!to ja tu stawiam karty !!

To to co macie przed sobą to wszystko moje będzie

wpadliście w pułapkę głupcy naiwni znajdą się wszędzie

zbiera skarby do worka ni ucieka taszczy worek narzeka i jęczy

-Aja jaj aja jaj !!!!!Ten worek strasznie ciężki

i unieść go nie mogę

rozglądając się mówi :

-okolica też jakby nie ta chyba zgubiłem drogę -

Przylatuje Duszek i opiekun wyspy

-A sio, a sio ,a coś Ty za jeden !!!

mój skarb!! Ty złodzieju !!!

grożąc mu palcem i tupiąc woła :

a za to żeś taki chciwy jak u Was mówią - sknera

będziesz tutaj na tej wyspie ze sto lat się poniewierał

To kara sprawiedliwa i spotyka każdego

kto hałdując bogactwu nie widzi potrzeb bliźniego

Chytrus potulnie rzuca worki  oddalając się z miejsca jęczy

-o ja nieszczęśliwy!! o ja nieszczęśliwy -!!

Przychodzi Rokita z załogą oglądają worek

Rokita

Patrzcie no przyjaciele worek Chytrusa tu leży

a w nim jantar i złoto które do nas należy

Jeden z Majtków

Zabierzmy go z tej wyspy  on naród uratuje

spłacimy podatki i długi król Bursztyn nam podziękuje

Wszyscy wołają

Hej! Hej! duszku gdzie jesteś!!!!

Duszek wyspy przybiega

Rokita

Za wierną służbę staranie niech część tego jantaru

na wyspie pozostanie Będzie taką rezerwą

na przyszłe trudne czasy gdy zajdzie pilna konieczność

rozdasz połowę tej kasy resztę zostawisz sobie

niech będzie takim wianem a tu masz dekret króla

żeś odtąd wyspy tej Panem

Duszek

-Dziękuję dziękuję kochani będę strzegł skarbu jak oka w głowie

tego możecie być pewni a schowam go tak że nikt się nie dowie

ha, ha, ha, ani ten co tam tak jęczy sknerus i złodziej !!!!

Słychać jęki Chytrusa

o ja biedny ,o ja biedny !!!

Wszyscy

A Tym co tu zostali niech spoczywają w pokoju

Kapitanie i wierna służbo żegnajcie po trudnym boju

Regina Sobik

Konkurs poezji religijnej Ludźmierz 2026r.

 Tomik pokonkursowy a w nim dwa wiersze 

Niy umi sie radować

Tuż przi samej drodze pochyło kapliczka

a w ni Matka Bosko ze łobrazu kuko

tak jak by czakała wieści łod wyndrowca

kieryn w utropiyniu tu retunku szuko

Lilijowy flider piykny jak marzyni

halany bez klara rozkwit dlo swej Pani

jak by chcioł płatkami podziynkować za to

że dycko przed Synym wstawio sie za nami

A Łona przejynto losym swojich dziecek

skoro głod ciyrpiyni w świecie niczym nowym

chocioż ziymia tonie calutko we kwieciu

niy umi radować sie piynknym majowym

Łokruciyństwa wojny zgasiły Ji radoś

kej to serca ludzki jak kupa kamiyni

mias pomocnej rynki dlo brata swojigo

rozloły po świecie twoga i ciyrpiyni 

 

Nawet piykno maja nie umynszy bolu

tej co nom Mamulkom dycko jest i była

Łona tak pszajonco stawio sie za nami

i prosi by ludzkoś we pokoju żyła

-----------------------------------------------------------

Październikowe zauroczenie

       

 

 

          

                                 Fragment wiersza Artystki 

                                 .......................................

                                ....................

Letnie promienie słonka

gdzieś z niebieskiego szczytu

pomalowały chmurki

jasnym kolorem błękitu

...................................

Regina Sobik  

 

Haja

                           

Na rygale butel wielki

s chlebym wadzom sie precelki

że to wcale niy pasuje

i jyno jim wyglond psuje

Skoro łone nojważniejsze

i do tego nojsmaczniejsze

to żymły somsiadki chleba

do kupy kajś przeniyś trzeba

Żymły na to rozciepane

niy som żeście tukej same

my wyciepać sie niy domy

prawo leżeć tukej momy

Na to rogol sie łodzywo

pszeca jo też je pieczywo

toż was prosza moji mili

żebycie sie niy wadzili

Już ci piekorz dobrze wiedzioł

wto kaj i jak bydzie leżoł

czy to żymły czy precelki

chlyb rogol czy tyż eklerki

Skoro kożde do zjedzynio

po co nom te biadolyni

nikomu to niy pomoge

a nas jyno skłocić moge 

Regina Sobik 

Łowoc nieba

 

                             

Kedy w ziorkach łowoc nieba

złotym i szczybłym sie miyni

potym żniwiarza sroszony

wydowo sie cudym ziymi

A kedy spichlyrz je pełny

mynorz go na monka zmieli

bielusiynki jak łopłatek

bydzie na żniwne weseli

Ze tej monki chlyb zwyczajny

mocka siły ludziom dowo

na łołtorzu cud przemiany

ciałym Bożym chnet sie stowo

Ło ty ziymio rodzicielko

dej plon by niy brakło chleba

by kożdy jego krajiczek

boł rzykaniym aż nieba 

Regina Sobik 

Księżycowe zauroczenie

 

           

Natchnienie nocy fragment wiersza

.............................................

......................... 

Nie żałuj dzisiaj gdy jutro czeka

słońce nie skryje blasku księżyca

gdy noc natchnieniem dnia jutrzejszego

zobaczysz inne jego oblicza

....................................................

Regina Sobik 

Hałdy i góry

 

 

                   

 

 

 Hałdy i góry 

 My tu na Śląsku mamy góry

nie takie piękne jak te Wasze

Hałdy sadzami malowane

są takie swojskie.. śląskie.... nasze

U nas pod ziemią czarnym złotem

u Was pokryte szczytów bielą

po co się spierać czyje lepsze

kiedy nas łączą a nie dzielą

Tkliwą szarością znaczą widok

żarem przeszłości świecą w nocy

zapachem sosen nozdrza pieszczą

latem zielenią mamią oczy

Wszyscy kochamy je tak samo

korzenie też podobne mamy

gdy Stwórca dał Wam je w podarku

my je w zielony Śląsk zmieniamy

Regina Sobik