Boże Ciało ...już blisko a one
rankiem zakwitły jak co roku
jakby chciały nacieszyć pięknem
zmysły tych którzy je kochają
Drżące i trochę zawstydzone
ubrane w czerwone sukienki
czekają na swoje przeznaczenie
nim czyjaś ręka zerwie ich kwiat
by rzucić ich płatki pod stopy
Tego co ukryty w hostii białej
Regina Sobik 31.05.2026r.
Kwitnące jabłonie
Obsypane bielą płatków pyszniąc się jak Panna Młoda
stoją równo w jednym rzędzie na polach w sadach ogrodach
Obietnicą obfitości rozmajone pszczoły kuszą
i w gościnę zapraszają słodziutkim nektarem służą
Słonko pieści im korony deszcz letnią strugą obmywa
wietrzyk osusza gałęzie by bogate były żniwa
Wyglądają jak te w raju że napatrzeć się nie mogę
na pamiątkę zrobię zdjęcie nim wyruszę w dalszą drogę
Jeszcze wrócę tu jesienią gdy jabłka będą dojrzałe
bo nigdy pojąć nie zdołam skarbów jakie Bóg tej ziemi daje
Słodycz
Czy to był przypadek może czy naprawdę zabłądziłem
kto kierował moim krokiem że rajski cud zobaczyłem
Tuż przy drodze niepozorny stał sad pełen drzew jabłoni
wystarczyło ręką sięgnąć żeby najeść się do woli
Owoc w raju zakazany tu nie wiódł na pokuszenie
częstując zmęczonych drogą smakiem soczystego wnętrza
Ciepłem słoneczka karmiony opalony na czerwono
dziś owocem pożądania i niebem dla podniebienia
Jak spragniony pocałunek słodycz jego w ustach czuję
choć wspomnieniem tamtej chwili a ja wciąż się nim smakuję
Regina Sobik
Nadeszła znikąd czarna jak smoła
siejąc po niebie grzmiące pioruny
srebrno czerwone i poszarpane
niczym z żałości pęknięte struny
Huk błyskawicy przecina ciszę
odbija o szczyty złowrogim echem
jak zwierz raniony jęczy i świszczy
i straszy ziemię złowieszczym śmiechem
Nad Morskim Okiem tafla przejrzysta
gniewnie zmarszczyła szczytów odbicie
wzburzona złośliwa kipi i bryzga
wtóruje jej wicher na górskim szczycie
A niebo płacze strugami deszczu
chłodnym prysznicem ożywia ziemię
zmywając makijaż letniego żaru
wsiąka w szczeliny gdzie cisza drzemie
Regina Sobik
Mają tajemnice jak każdy człowiek
głęboko pod skórą kory skrywane
kto je zna nie wiem wiatr czy też echo
a może cisza lub one same
Nim staną się domem wszelkiego ptactwa
zanim nacieszą oko zielenią
do matki ziemi sięgając łona
wrastają w żyzną glebę korzeniem
Czerpiąc z niej soki wciąż pną się wyżej
gdzie błękit nieba kusi urokiem
jesienne słonko pieści ich dusze
gdy wichry zimy stoją za progiem
W zgodzie z naturą rosną dostojne
dotąd aż przyjdzie czas dojrzewania
na chwałę Stwórcy i Matki Ziemi
wydają stokrotny owoc przetrwania
Kiedy zły człowiek rani ich korę
pozbawia życia siekiery ciosem
ptaki i wszelkie żywe stworzenia
płaczą nad nimi i swoim losem
Już nikt nie pozna ich tajemnicy
nikt nie wysłucha szumiących pieśni
wiatr co tu kiedyś urządzał harce
wśród innych koron liśćmi szeleści
Regina Sobik
Potęga przyrody czyli kilka wierszy o górach
Początek lata w górach
Złowieszczy pomruk niczym zwierz ranny
wydaje dźwięki głośnym odbiciem
chmury jak ołów ciężkie nabrzmiałe
wiszą złowrogo nad dolinami
Złowieszcze błyski toczą po niebie
z prędkością światła ogniste strzały
te niosąc odgłosy burzliwych ciosów
piekielnym hukiem się odbijają
Echo ich grzmotów jak młot kowalski
niesie na górskie szczyty i granie
smagane wiatrem deszczowe strugi
zmywają resztki śladów wędrowca
Lecz kiedy cisza objęła rządy
odeszła burza na krańce świata
w jej miejsce tęcza wstążką kolorów
radośnie wita początek lata
Burza
Na krańcach nieba deszczowe chmury
jeszcze uśpione spokojnie drzemią
raz po raz błyski widać z daleka
czarny nieboskłon zawisł nad ziemią
Plącząc na przemian czernie z szarością
rozgania ciszą świat otulony
nim lunie ostrym prysznicem deszczu
hukiem otwiera czarne zasłony
Donośne grzmoty przeszyły niebo
porwisty wicher płaczliwie śpiewa
ptactwo złowrogim hukiem straszone
szuka schronienia w konarach drzewa
Nabrzmiałe chmury nie wytrzymały
ciężaru kropli w ożywczym łonie
lunęły na łąki pola ogrody
wodą podlały ziemię złaknioną
Regina Sobik
Mój świat jest taki szary
pomaluj go na niebiesko
by był jak niebo błękitne
co śmieje się do mnie z góry
Pomaluj na kolor żółty
by był radosny jak słonko
jak słodki uśmiech dziecka
gdy matka nad nim się schyla
Pomaluj na brązowo
jak babci dłoń spracowana
co leczy dotykiem kolano
stłuczone przy zabawie
Zamaluj troski kłopoty
niech precz odejdą w nieznane
za karę że smucą serca
Tych których kocham najbardziej
Regina Sobik
Nim serce dzwonów z kościelnej wieży
zabiły głosząc cud Zmartwychwstania
w izbie matula w bólach rodzenia
czekała z miłością na nowe życie
Nie bacząc na ciszę świątecznej Nocy
świat je przywitał krzykiem radości
rozkwitłych bazi i pierwszych kwiatów
pachnący ciastem i pisankami
Wiosenne słonko przez szybę okna
czule pieściło buzię dzieciny
usta matuli zdały się szeptać
dziękczynne modły za dar miłości
Dzisiaj już nie ma tamtej matuli
odeszła tak jak wszystko odchodzi
i tylko wiosna wraca co roku
by cieszyć ziemię pięknem istnienia
Regina Sobik
wiersz ten brał udział w Ogólnopolskim Konkursie dla Seniorów "WIOSNO TO TY " \
Rybnik 2023r
pysznią się niczym Panna Młoda
jak tu przejść obojętnie obok
gdy pięknem kusi ich uroda
Choć nie wystarczy zamknąć oczu
by obraz utkwił w twojej głowie
to Stwórca sam go pomalował
i dał w prezencie właśnie Tobie
Byś zmysłem pojął jego piękno
ono ci duszę rozraduje
a wiatr kołysząc gałązkami
sprawi że lepiej się poczujesz
Będziesz wciąż wracał do tej chwili
za złotem brązem i czerwienią
a patrząc na świat skuty lodem
jeszcze zatęsknisz za jesienią
Regina Sobik
Przyszła znienacka z powiewem wiatru
pośród zapachu bzu i konwalii
pierwszym promykiem ciepłego słonka
siadła cichutko na białych płatkach
Schowana w zaułkach mego ogrodu
skąpana w kaskadach kropelek rosy
szukała spełnienia tajemnych marzeń
całując nieśmiało rozkwitłe kielichy
Te zdały się szeptać czułe wyznania
w drżącej rozkoszy muskając skrycie
płatki co dotąd spały skostniałe
zbudzone ożyły w pełnym rozkwicie
Regina Sobik
Obsypane bielą płatków
pyszniąc się jak Panna Młoda
stoją równo w jednym rzędzie
na polach w sadach ogrodach
Obietnicą obfitości
rozmajone pszczoły kuszą
i w gościnę zapraszają
słodziutkim nektarem służą
Słonko pieści im korony
deszcz letnią strugą obmywa
wietrzyk osusza gałęzie
by bogate były żniwa
Wyglądają jak te w raju
że napatrzeć się nie mogę
na pamiątkę zrobię zdjęcie
nim wyruszę w dalszą drogę
Jeszcze wrócę tu jesienią
gdy jabłka będą dojrzałe
bo nigdy pojąć nie zdołam
skarbów jakie Bóg tej ziemi daje
Regina Sobik
Jesienna nostalgia
Po chłodnej nocy jesienną nutą
resztką szarości szczyty maluje
spływając miękkim srebrnym tumanem
po ścieżkach górskich smętnie się snuje
Rozdając ziemi rześkość poranka
zimnym całusem budzi o świcie
z rosy utkane korale pereł
na nić pajęczą nawleka skrycie
Szeleszcząc liściem u stóp wędrowca
wspomina letnie wędrówki szlakiem
w kiściach jarzębin zamyka uśmiech
i odlatuje z wędrownym ptakiem
Regina Sobik
Czy dotrwa wiosny żeby ucieszyć
Delikatnie
pieszcząc pierwsze pąki liści
W
poświacie jutrzenki odeszła noc zimna
