I jeszcze mu mało
Jak Barborka idzie
berkmona tak kusi
że jak ze mszy przidzie
golonko mieć musi
jeszcze kufel piwa by sie ukłodało
zjy trzi porcje naroz i jeszcze mu mało
Bardzi pszajom
Jak w biodrach szyroko
choć moda sie zmiynio
to na chłopski łoko
w som raz do rodzynio
U nas na tym Ślonsku chłopy już tak majom
jak baba przi kości to ji bardzi pszajom
fragment wiersza W bezkresnej dali nieboskłonu
.....................................
Tam gdzie minionej przeszłości granica
i gdzie bieg kończy zwyczajny dzień
tam szuka marzeń tych do spełnienia
pieszczotą zmysłów spóźniony sen
...............................................
Regina Sobik
Nocom łokryje ciepłom pierzinom
łodbiere ze ramion ciynżor złych dni
s kożdym łoddechym co niesie spokoj
zaglondo s płaczkom czy bajtlik spi
Kedy usłyszy bici serduszka
bydzie spokojno jak jego śnik
pszeca wachuje go jak tyn Janioł
na wszystki bole dycko mo lyk
Bo zamias krzideł Pon Bog doł pszoci
by poczuł bajtlik ji ciepło ronk
by mogła prziciś do serca swego
i zawrzyć zawczasu nieszczyńścio krong
Pszoci Mamulki ni mo granice
chocioż utropy przinosi ji los
do niego poświynci cołki swe życi
i weżnie na sia kożdy zły cios
Regina Sobik
Do sąsiadki kracze wrona
słyszysz grają Mendelsona
mój kuzyn ślub dzisiaj bierze
a ja biedna w łóżku leżę
Kaszel mnie kochana dręczy
no i katar trochę męczy
może pójdziesz do Apteki
kupić mi potrzebne leki
Wesele za dwie godziny
nie zdążę z prostej przyczyny
ulituj się pomóż proszę
dostaniesz za to trzy grosze
-Ślub kuzyna ważna sprawa
odmówić mi nie wypada
lecz chociażbym żyła w nędzy
nie wezmę żadnych pieniędzy
Zaraz lecę do Apteki
kupić ci potrzebne leki
i syropu dwie butelki
to tak na wypadek wszelki
A to tylko między nami
wszak jesteśmy sąsiadkami
każda może niedomagać
więc trzeba sobie pomagać
foto https://pl.wikipedia.org/wiki/Wrona_(zwyczajna)#/media/
R.Sobik 16.03.2026r.
Gaśnie dzień fragment wiersza
Gaśnie dzionek zmęczony
tchnieniem jaskrawych płomieni
ubrane w purpurę niebo
zapala znicze czerwieni.
....................................
..................................
Regina Sobik
Za oknem pierwsza gwiazdka migocze
nikłym światełkiem ogarnia świat cały
w zaciszu izby codzienne troski
w tę noc szczególną gdzieś uleciały
Na stole świątecznym biały opłatek
któż go podzieli gdy nie ma komu
dzieci odeszły hen w świat daleki
mają swoje życie z dala od domu
Świeca z „Caritas” jasno migocze
próbując ogrzać samotne dłonie
dziś przecież Wigilia Chrystus się rodzi
za oknem świat cały radością płonie
Dźwięk telefonu jak ostrze noża
przecina ciszę świątecznej nocy
Wesołych radosnych pogodnych Świąt tato
jak ... dajesz radę bez mej pomocy
Wiesz ciężko pracuję odetchnąć muszę
lecz troska o Ciebie na sercu leży
nie mogłem przyjechać jestem na Bali
bo mnie się od życia też coś należy
Regina Sobik
Czy można namalować miłość
gdy nawet tęczy kolorów brak
czy można utrwalić na płótnie
żeby pozostał jakiś jej ślad
Tęcza na niebie płonie chwilą
i cieszy oko paletą barw
miłość ogarnia żarem uczuć
nie namalujesz jej żadną z farb
Miłość nie zgaśnie jak tęcza
pielęgnowana zostanie w nas
to dar którego nic nie zastąpi
kiedy ją w sercu zatrzyma czas
Regina .Sobik 28.02.2026r.
