Czy można namalować miłość
gdy nawet tęczy kolorów brak
czy można utrwalić na płótnie
żeby pozostał jakiś jej ślad
Tęcza na niebie płonie chwilą
i cieszy oko paletą barw
miłość ogarnia żarem uczuć
nie namalujesz jej żadną z farb
Miłość nie zgaśnie jak tęcza
pielęgnowana zostanie w nas
to dar którego nic nie zastąpi
kiedy ją w sercu zatrzyma czas
Regina .Sobik 28.02.2026r.
Gdy los dał bilet w jedną stronę
chociaż za wcześnie odejść było
pozostawiając wierną miłość
dzisiaj dla niego się skończyło
A tak niedawno pieścił zmysły
spełniając ich senne marzenia
dziś ona smutna zrozpaczona
wciąż szuka swego przeznaczenia
Już nie ogrzeje ciepłem uczuć
cichej tęsknoty czułych dłoni
już nie popatrzy z troską w oczy
by ujrzeć jak w nich ogień płonie
Dawne pieszczoty z nim odeszły
z rozdartym sercem co wciąż boli
by zamknąć swój ostatni etap
wśród trudnych dróg życiowej doli
Regina Sobik
Myśleli że los nie dał im szansy
by iść przez życie aż włos zbieleje
marzyć pod niebem gwieździstych nocy
razem zwyciężać burze zawieje
Zamknięci w ciasnym kokonie dumy
to dane szczęście gdzieś zatracili
brakło odwagi na wspólną przyszłość
skoro w odmiennym świecie wciąż żyli
Aż zrozumieli że walcząc o siebie
los im to szczęście w zanadrzu chował
by próbowali kochać na nowo
choć każdy inaczej wciąż je pojmował
To nic że późno jesień ich życia
wreszcie połączył w miłość spełnioną
ona im będzie na zawsze wsparciem
pięknym dojrzałym srebrem zdobionym
Regina Sobik 4.02.2026r.
Pośród żyznych pół i łąk otoczonych lasami pojawili się dwaj dziwni przybysze. To Janko i Michałko, którzy byli ponoć rycerzami samego Chrobrego. Czy byli braćmi tego nikt nie wie. Faktem jednak jest że prawie całe swoje życie spędzili na dworze służąc swemu panu i ucząc się wojennej sztuki a ,że byli bardzo dzielnymi i pojętnymi rycerzami ich Pan i władca starał się im to jakoś wynagrodzić. Wzywając ich przed swoje królewskie oblicze mówi – przyszedł czas zapłaty za waszą wierną służbę i pracę jaką wykonaliście dla mnie przez te wszystkie lata. Powinniście się wreszcie ustatkować i założyć rodziny. Otóż każdy z was otrzyma kawał ziemi tylko trzeba wam spełnić jeden warunek musicie zaorać ziemię a ile jej zaoracie tyle otrzymacie na własność. Jutro z samego rana wyruszycie w drogę a ,że sprawa jest pilna musicie się dobrze przygotować. Tak to wczesnym rankiem o świcie Janko i Michałko wyruszyli szukać swojego miejsca na ziemi. Wędrując w deszczu czy też spiekocie letniego dnia dotarli do pięknej okolicy otoczonej lasami w których było pełno ptactwa i łownej zwierzyny .-Może tutaj się zatrzymamy miejsce szczególne okolica przepiękna powiedział Janko do swojego towarzysza. -Mnie też tu się podoba widać ,że i ziemia żyzna na pewno będzie nam tutaj dobrze tylko będziemy musieli wziąć się porządnie do roboty ,żeby wypełnić rozkazy naszego Pana. Jutro wcześnie rano zaczniemy orać ziemię a granicą od której zaczniemy będzie oto ten kamień powiedział Michałko pokazując ogromny głaz leżący na ziemi. - Tylko musimy porządnie wypocząć ,żeby nabrać sił do pracy dodał. Po krótkim posiłku dwaj towarzysze udali się na nocny spoczynek marząc o urodzajnej ziemi mieniącej się łanami złotej pszenicy ,stawami pełnymi ryb i wszelkim innym bogactwem ,które miała do zaofiarowania im natura. Nazajutrz rano nim słonko wstało obaj stanęli przy kamieniu granicznym i każdy z nich w pocie czoła orał ziemię przez calutki dzień. Obaj skończyli swoją pracę dopiero wtedy gdy słonko zaszło za horyzont. Tak to każdy z nich otrzymał na własność tyle ziemi ile zaorał. Na ziemi ,która teraz już należała do nich jako ,że pobliskie lasy dostarczały materiału do budowy domu każdy z nich wybudował osadę ,która potem było zalążkiem jednej miejscowości. Najpierw jednak powstały dwie odrębne osady o nazwach ich właścicieli Jankowice od Janka a Michałkowice od Michałka. Mijały lata i wieki osady rozrosły się i przekształciły w jedną miejscowość o nazwie Jankowice. Obecni mieszkańcy Jankowic nie zapomnieli jednak o swoich założycielach i na pamiątkę dzielnych rycerzy nadal używają nazwy Jankowice i Michałkowice
Regina Sobik
rys Sonia Chudzik
Spotkałam Cię Matuś jak szłaś nad polami
w majowej sukience zdobionej kwiatami
spotkałam na łące w zimne wczesne ranki
jak wiłaś dla syna z srebrnej rosy wianki
Spotkałam Cię Matuś w gwiazdeczkach na niebie
i srebrnym księżycu co świeci dla Ciebie
spotkałam w słoneczku co ziemię ogrzewa
i śpiewie skowronka gdy przecudnie śpiewa
Spotkałam Cię Matuś w uśmiechu dzieciny
spotkałam w różańcu w wieczorne godziny
spotkałam w chorobie kiedy łez Twych zdroje
były jak ten balsamem na bolączki moje
A teraz Cię widzę oczyma mej duszy
kiedy wierna miłość harde serce kruszy
i już wiem na pewno że u boku Twego
ani mnie i bliskich nie spotka nic złego
FOTO Matka Boża Medjugorska Kościół św. Jakuba
Regina . Sobik
Inspiracją do napisania wiersza Renaty Lipowskiej był wiersz w gwarze góralskiej
dla wszystkich Babć opiekujących się chorymi wnukami
Jak to jest Babuniu kiedy nic nie boli
kiedy rączki zdrowe kiedy zdrowe nóżki
kiedy ktoś Ci powie po co Wam to było
żeby potem płakać nocą do poduszki
Wiem że Ty mnie kochasz takim jakim jestem
widzisz jak mi ciężko jak bardzo się trudzę
kiedy płaczę z bólu ocierasz mi łezki
uśmiechasz się do mnie gdy ze snu się budzę
A kiedy się tulę do serduszka Twego
żebym poczuł ciepło obejmujesz czule
wtedy myślę sobie czy Ty jesteś wróżką
co ciepłem rąk swoich odbiera mi bóle
Widzę że się śmiejesz a jednak to prawda
tak bardzo chciałbym Ci za to podziękować
ale jak to zrobić gdy mówić nie umiem
niech mój całus będzie jak te wszystkie słowa
Regina Sobik 21 styczeń 2023r.
foto ze str https://www.google.com/
Z zmarszczkami na smutnej twarzy
przyszła z szarugą jesienią
bogatsza o srebro na skroniach
i ciężki życiowy bagaż
Nieproszona i samotna
jak spóźniony wędrowiec
szukała ciepła czyiś ramion
Czy ktoś otworzy jej serce
by mogła
nacieszyć się jeszcze
pięknem dojrzałej miłości
gdy zima stoi na progu
Regina Sobik
na światowy Dzień Chorych
Ktoś prosi o zdrowie i siły
Ktoś walczy o oddech ostatni
Ktoś przechodzi na drugą stronę
sam pośród dróg życiowej matni
Kto przyjdzie do chorych kalekich
kto doda siły rękę poda
zwilży spieczone usta czoło
słabym otuchy wiary doda
Kto przyjdzie by uwolnić bliskich
gdy serce pęka im z żałości
kto nie jak sam Bóg i Zbawiciel
pełen dobroci i miłości
On nie jest głuchy na wołanie
w ostatniej chwili przeznaczenia
i przyjdzie żeby dodać wiary
by uwierzyli w sens cierpienia
Regina Sobik 19.01.2022r.
Gdy życie na nić codzienności
nawija różnych barier zwoje
a człowiek tak po cichu marzy
by znikły wszelkie niepokoje
By każdy nawet duży dramat
stał się zwyczajnie z czasem prosty
by dobro z ludzkich rąk płynące
wyrwało z serca wszelkie osty
By poznał każdy niedowiarek
co warta miłość prosta szczera
gdyż ta jak za dotknięciem różdżki
na oścież wiele drzwi otwiera
R. Sobik 15.07.2021r
W sennych marzeniach wciąż Twój obraz
jak świeża rana tkwi w mej głowie
a ja w ciemności pytam siebie
o miłość zawartą w jednym słowie
Smutek z nostalgią idą w parze
na przemian otulając duszę
tak mi brakuje ciepła ramion
miłosnych westchnień pełnych wzruszeń
Zegar co kiedyś był nam świadkiem
szaleństwa i upojnych nocy
dziś napawając lękiem duszę
w nieznaną przyszłość ze mną kroczy
Regina Sobik
foto https://metalowedekoracje.pl/p/zegar-scienny-zh93-retro
Czekam aż wrócisz tu razem z wiosną
jak wiatr co w gąszczu liśćmi szeleści
jak słonka złocisty promyk nadziei
co ciepłym drżeniem me ciało pieści
Czekam aż wrócisz z bukietem kwiatów
i zamkniesz w płatkach uśmiech radości
żeby zapachem czarując zmysły
wyzwolić w sercu ogień miłości
Czekam aż wrócisz do mnie jesienią
by się zanurzyć w oczu mych toni
przywitam Cię w progu ciepłego domu
pijana szczęściem z sercem na dłoni
A kiedy wrócisz z zimową ciszą
białą i chłodną jak nasze twarze
wiedz że czekałam choć czas nasz minął
żeby do celu iść z sobą razem
Regina Sobik
targana biczem
przejść i zwątpienia
co budził ranek szczęściem karmiony
Dłonie splecione w mocnym uścisku
On się po
szczeblach piął kariery
Niewielki dworzec w małym miasteczku
