Kedy w ziorkach łowoc nieba
złotym i szczybłym sie miyni
potym żniwiarza sroszony
wydowo sie cudym ziymi
A kedy spichlyrz je pełny
mynorz go na monka zmieli
bielusiynki jak łopłatek
bydzie na żniwne weseli
Ze tej monki chlyb zwyczajny
mocka siły ludziom dowo
na łołtorzu cud przemiany
ciałym Bożym chnet sie stowo
Ło ty ziymio rodzicielko
dej plon by niy brakło chleba
by kożdy jego krajiczek
boł rzykaniym aż nieba
Regina Sobik
Przi polnej drodze na kraju lasa
samotno lipa kwiyciym rozkwito
łona kożdego wto tukej przidzie
słodkawym woniym lata prziwito
Na korze stroma łobroz Madonny
lipniowo klara z uciechy poli
na nim jak żywo Bożo Mamulka
s małym Dziyciontkiym we aureali
Łojcowie nasi kejś tu chodzili
prosić ło dobre żniwa czy plony
wierzyli że chroni dycko pomoże
toż w zocy mieli łobroz Madonny
Dzisioj wionuszek s kwiycio spleciony
gorkim promiyniym przipiyko klara
a Łona samotno s Dziyciontkim na rynce
czeko aż wroci sie łojcow wiara
Regina Sobik
foto ze str https://radom.city/index.php?n=Grafika.07488
/Latowe pszoci, Kejby sie łochłodzić ,A na dworze lato,/
Latowe pszoci
Gorko hyc na dworze pszoci ji sie marzy
toż łofiary szuko we Łebie na plaży
Chocioż fest sie staro srogo mo utropa
bo i lata niy te by przitrzimć chłopa
Tera biydno łazi ze śliwom przi łoku
na chłopow filuje ale jyno s boku
Kejby sie łochłodzić
Lato momy piykne chocioż hyc na dworze
keby sie łochłodzić robi to co może
Toż poszoł do baru łobsztelowoł piwo
jeszcze nic niy wypioł gowa mu sie kiwo
Usnoł chłop na ławce majom s nim utropa
tera kombinujom jak sie pozbyć chłopa
Kedy sie łobudzioł ślypiami przewraco
myśli że to baba a to flaszka maco
Ślubno jak sie jyno ło tym dowiedziała
wartko s nudelkulom do baru pognała
Bydzie mioł nauczka tyn gizd zatracony
skoro woloł flaszka łod wdziynkow swej żony
A na dworze lato
Zapomnioł ło wodzie zapomnioł ło hucie
toż nieszczyńści bydzie tak godali ludzie
Gorko jak we piecu klara fest blinduje
pot mu s czoła leci goronczki niy czuje
Przed łoczami czorno we łbie mu sie krynci
toż siado na ziymi na nic ni mo chynci
Seruszko fest klupie glaca czerwiynieje
a łon sztyjc sie pyto co sie sy mnom dzieje
I niy do se pedzieć że to udar pszeca
kej na dworze lato i hyc jak ze pieca
Regina Sobik lipiec 2026r
Kedy samotnoś płaczkom doskwiyro
kedy tak fest nom kogoś brakuje
kalyndorz czasu niy zawrze spomniyń
kej te sztyjc jyno rozpamiyntujesz
Rajzujesz drogom życiowych zdarzyń
by zgasić tesnota życia jesiyni
życzliwym pojrzynim i dobrym słowym
los ci dni szare na lepsze zmiyni
I znojdziesz we sia to co tak zocne
by były gwarancjom godnej starości
śmiocim jak klara napełni serce
co dowo siły bez przeciwności
W szkorupie
Ni mo pszociela ani kamrata
wszystko mu idzie tak jak po grudzie
zawrzyty w świecie chorej nadzieje
stary samotny jak pies przi budzie
Tak chciołby łogrzoś skostniałe gnaty
a te mu cionżom jyno kamiyniym
niy kiwnie palcym żeby to zmiynić
niy bydzie sie wadzioł ze przeznaczyniym
Downo łodpuścioł starani ło siebie
w szkorupie uporu żyje bez lata
ślepy niy widzi podanej rynki
i niy dostrzego urokow świata
Moja jesiyń
S zimnym łoddechym jesiyni
ściyrajom sie dwa rozmańte światy
tyn co rozkwito siłom twanio
i tyn przi kierym bolom gnaty
Szaro codziynnoś rozum poli
wspomniyniym lata ciepła sznupie
żeby łostawić go na potym
kiedy do serca zima klupie
Trzeba mi pszeca żyć s niom dobrze
żeby niy była bryłom lodu
bo tak jak kożdo pora roku
moge być piykno mimo chłodu
Regina Sobik
Lato
Pojstrzodku lyniwej cichości lata
gorki
promiynie klara śle s nieba
a wiater kolybionc złotymi
kłoskami
kusi łobietnicom łobfitości chleba
A
jak mu sie zmierznie poleci nad woda
przejrzeć sie i złowić
promyki złociste
po drodze na łonce serwie zioł naryncza
by
zaplyś do wińca pukiety kwieciste
Zabłonkany ptoszek
usiod na gałonzce
łomotany woniom i słodkościom lipy
przidrożno kapliczka czasym przigarbiono
prosi ło
rzykani kwieciste kielichy
Te zaś ze pokorom pochylajom
gowy
jak na Anioł Pański ze wieży kościoła
na kwała
swej Pani Zdrowaś bondź Maryjo
wdziynczne serca zwonow
głośnym echym woło
Regina Sobik
Łod tydnia coś źle sie czuja i niy wiym na co choruja
możno to najwyższo pora żeby łodwiedzić dochtora
Pszeca łod niego zoleży by mje zbadać jak noleży
czy jo je we dobrej formie czy ciśniyni cukier w normje
Do przychodni piechty ida niy wiym jak dugo tam byda
chocioż łogonek boł wielki wcisłach żech sie bez kolejki
Dochtor citnoł na mje łokiym pado łobroć że sie bokiym
chcesz być zbadano na cito musisz seblyc sie kobito
Badoł mje aż poł godziny i niy znod żodnej prziczyny
wele pympka zejrzoł blizna zdjagnizowoł : to wścieklizna
Tu trza insze skierowani a że my som tukej sami
siyngnij do kapsy kobito jak żeś ni ma w ciymja bito
Choć zrobić co nieco moga bez tego ci niy pomoga
dom tyż jeszcze mondro rada trza cie u specjalistow zbadać
Kardiologa łokulisty łortopedy i dyntysty
braknie palcow do rachuby a jo niy chca twoji zguby
Toż żech zaro wyzdrowiała skierowanio niy.. dostała
i mje wziyny taki nerwy że gizd glyndzioł mi byz przerwy
Cud żech hercszlagu ni miała żech do chałpy doleciała
jak by tego było mało somsiod pyto co sie stało
Klaruja mu ...a łon godo nimaś babo tako modo
łodkłodej pyndzyje poła bydziesz mieć na kopidoła
Regina Sobik 19.07.2026r .
foto ze str https://www.przedszkola.edu.pl/kolorowanka-lekarz.html
Ślyś Matko na ziymia w piykne dni majowe
czakomy na Ciebie Ty dosz życi nowe
we promiyniach klary i dyngi na niebie
ślyś Mamulko do nas niy siedź yno w niebie
Przidź we kwiotkach woni i zielyni ponkow
przidź s majowym wiatrym i tepichym łonkow
tu kożdy ze ludkow tak czako na Ciebie
by piyknie prziwitać w Litanijnym śpiywie
To dlo Cia już bijom Jasnogórski zwony
głoszonc kwała zoca w sztyry świata strony
bo żeś Mamuliczkom Narodu Polskigo
kto ucieko do Cia niy miniesz żodnego
choć kożde stworzyni swej Mamulce pszaje
Ty łostoń na dycko a niy yno s majem
Regina Sobik
Pod szczybnym szlajerym mgieł przejrzystych
czakają ranka zaspane pola
by piyrszy wiosynny promiyń klary
łogrzoł skostniało po nocy rola
We sadzie na stromach zielone ponki
ledwo rozbite ciekawe świata
wyjrzały w góra w bezchmurne niebo
i nieciyrpliwie czakajom lata
Na trowie małe pociorki rosy
dyngom kolorow czarujom skrycie
trzimajonc w pojstrzodku tyn konsek nieba
radujom łoczy piyknym łodbiciym
I zamyślone nad cudym stworzynio
szepcom pacierze we rannej ciszy
niosonc pochwały piykna tej ziymi
tam kaj ji yno Pon Bog usłyszy
Regina Sobik
Dwie wersje tego samego wiersza
Stary krzyż w Jōnkowicach
Stoji na ziymi kej pōnkt na karcie
Krziż betōnowy i bar’zo stary
Stōń se sam kedy – ôn ci porzōndzi
Straszne geszichta downej ôfiary.
Krziż na pamiōntka tukej stawiōny
Siednij se kwila kajś pod nim w ciyniu
Spōmni ô czasach downo przyńdzōnych
Poczytej napis w cichym zamyślyniu.
Posłōchej cisze – tedy usłyszysz
Chyłkani Mamy i płaczki żolu
Dyć dō nich plac tyn je poświyncōny
umrzitej dziołszce i Mamie w bolu.
I jak śmierć Krista na krziżu zbawiynio
Rozruwo serce z ôgrōmnych boleści
Stracynio dziecka tak niywinnego
Rozum i serce niy umi pomieścić.
Pamiyntej ô tym a stōń se pod krziżym
Do Zbawce w ciyrniu, a w wielgij podziynce
Za dusza dziecka, duszyczki umrzitych
w cichym rzykaniu słōż swoji rynce.
Regina Sobik
tłumaczenie .Alojzego Zimończyk
Stary krziż w Jōnkowicach Regina Sobik
Stoji na ziymi kej pōnkt na karcie
Krziż betōnowy i bardzo stary
Stōń se sam kedy – ôn ci porządzi
Straszne geszichta pewnej ôfiary.
Krziż na pamiōntka tukej stawiōny
Siednij se kwila kajś pod nim w ciyniu
Spōmnij ô czasach już przeminiōnych
Poczytej napis, porzykej w milczyniu.
Posłōchej cisze – tedy usłyszysz
Chyłkani Mamy i płaczki żolu
Ônej plac tyn je poświyncōny
umrzitej dziołszce , z wielkigo bolu.
I jak śmierć Krista na krziżu zbawiynio
Rozruwo serce z ôgrōmnyj boleści
Stracynio dziecka tak niywinnygo
Rozum i serce niy umi pomieścić.
Pamiyntej ô tym a stōń se pod krziżym
Do Zbawiciela, a w wielkij podziynce
Za Jeja duszyczka, za dusze umrzitych
w głymbokim rzykaniu słōż swoji rynce. tłum. L.Zraja
Łodeszoł wartko ze świstym kule
łodgłos wybuchow łobudzioł lynk
co ze sromotnym łodbioł sie echym
nim usłyszała straszliwy dźwiynk
Kaj żeś je synku mój ty malućki
na dworze zima i strasznie tak
czy Janioł wzion cie prosto do nieba
kaj rosnom kwotki i kwitnie mak
Czy lotosz boso po rajski łonce
a Pon Bog przitulo ciepłym swych ronk
poproś go piyknie by doł znak jaki
jakby zatrzimać rakietow szwong
Jo tu tak tesnia by cie pochalać
chocioż we śniku łostatni roz
bych mogła zaśpiywać ci kolybanka
przi twojim łożeczku w wieczorny czos
Żeby Ponboczek sprawioł na dycko
by bol nie rozrywoł nom serc ni dusz
by płaczkow wylotych nad grobym dziecek
żodyn na świecie niy widzioł już
By pokoj boł nom dobrym najwiynkszym
takim jak przinios na nom boski Syn
by człowiek do brata niy boł mu wilkiym
i umioł naprawić kufer swych win
Regina Sobik 16.01.2o26r.
Adwyntowy winiec
Adwyntowy winiec a w nim sztyry świyczki
łostały symbolym łogromnej radości
kedy dziycionteczko do serca zaklupie
przijonć nom go potrza w zocy i cichości
Zapolono świyczka na mszy we niedziela
ji piyrwszym promiyniym serca nom łogrzeje
a te insze znaczonc niedziele Adwyntu
prziniesom dlo świata skowane nadzieje
Łodmiyniom czakani na przijście małego
niepojynto radoś świat łogarnie cały
jak nocka Wilijno zagore jich światłym
i pobogosławi nom Zbawiciel mały
Adwyntowo cichoś
Adwyntowo nocka świat ukolybała
cichoś łogarnyła czas łoczekiwanio
tesnotom zbudzono ludzkoś czako wieści
keby sie spełniła łobietnica Pana
Łoto Pan Bog przidzie serca zwonow niesom
pieśniczka nadzieje po colutki ziymi
ta echym łodbijo sie ło nieba wrota
by Pon Bog doł łaska co serca łodmiyni
By ta małe pszoci co sie nom narodzi
było srogom iskrom co w flama sie zmiyni
by nos wspomogała na zakryntach drogi
i światełkiym wiary kludziła po ziymi
Regina Sobik
Bol w klacie łognisty że aż płaczki lecom
we chyrtoniu dusi aże dech zapiyro
pot s czoła sie leje we pojstrzodku poli
toż lynkom sie wiela żo możno umiyrom
a że sie sztresuja widać pszeca po mje
bo mi jakoś gorko i we pysku sucho
serducho mi wali jak młot łod kowola
padom zwolni trocha a łono niy słucho
a starom sie ło sia jak żodyn s kamratow
robia to co kożom uczyni dochtory
chodzo na szpacyry i jym niy za masno
to nic niy pomogo widać żech fest chory
Gorzoła we barku stoji niy ruszono
kawy tyż niy pija tak kajś już łod roku
piwsko cygarety ciepnoł żech już downo
ani żodnej baby tyż ni mom na boku
żyja jak pustelnik niech to pieron szczeli
łod dzisioj niy byda już słuchoł żodnego
chocioż ta ze kosom już czako na progu
jo chca jeszcze pożyć podług mustra swego
Regina Sobik
Dlo nich to miejsce na ziymi
bielone kolorym dzieciństwa
kuchniom wonioncom chlebym
żurym wodzionkom i moczką
To czasy kaj bajtel w kolybce
zasypioł przi kolybance
a starzik s klockiym pod parzom
przichodzioł ze szychty na grubie
To biyda co sie wciskała
w przednowek choć nieproszono
łostajonc potym aż do żniw
we pustej zimnej spiżarce
To starka s różańcym w rynkach
kierej to zocne Zdrowaśki
były ratunkiym i siłom
dlo tych kierym tak pszoła
Regina Sobik
Legnoł chłop na wyrku spać mu sie zachciało
i tak rozważuje wiela mu łostało
marzy se po cichu że pudzie do nieba
jyno jak to zrobić tu zasłużyć trzeba
A śmiertka ze kosom już za progiym stoji
żeby go wzionś s sobom dwoji sie i troji
ślypiami przewraco łod samiutkich dźwiyrzi
-pudziesz zy mnom chłopie zymbiskami szczerzy
-Szykuj sie na piekło kej żeś zgrzeszoł wiela
zgniły na mszo niy szoł we żodno niedziela
do kościoła ślubno chodziła sztyjc sama
a tyś pioł gorzoła łod samego rana
Potym leżoł w wyrku mias przikładym świycić
jak cie łobudziły ryczołeś na dzieci
zeżar cały łobiod że nic niy łostało
robota cie bodła i w krziżu łomało
S tabuli przikazań nikogo niy zabioł
dobrze chocioż tele choć wiela nahabioł
że somsiod bogaty dycko ci sie zdało
toś mu krod ze pola i yno mioł mało
Chłop tak sie wylynkoł że do piekła pudzie
że wrzasnoł ze strachu- ratujcie mje ludzie
przirzeko niy grzeszyć a famiji pszaje
co wiyncy niy zrobi w chałupie żodnej haje
Na to śmiertka pado Pioter niy łodpuści
i tak cie ty giździe do nieba niy puści
zaro pudziesz sy mnom i choćbyś sie trudzioł
niy zdonżyła pedzieć ...bo chłop sie łobudzioł
Regina Sobik
Chlyb takim skarbym na cołkim świecie
Tym co ubóstwo zaglondo w łoczy
kerego choćby suchy krajiczek
jak jakiś maszkiet śni sie po nocy
A jo tak wracom se do dzieciństwa
kaj wonio do teraz tyn konsek chleba
kaj kożdy łokruszek uszanowany
boł takim geszynkiym prosto ze nieba
Toż starzi młodzi chlyb trza szanować
i uczyć dziecka łod malynkości
ażeby nom go nigdy nie brakło
bo je symbolym łask i sytości
wiersz pochodzi z najnowszego tomiku " TAKI SE TAM ŁOSPROWKI czyli Opowieści podsłuchane i niy yno po naszym" wydanego przez Wydawnictwo Macieja Apostoła
Trzepie sie jak krzidło ptoka
niespokojne serce moji
jak mu wyrwać sie polecieć
kiej za fest sie pszocio boji
Lynk mo jego czorne łoczy
w kierych niebo sie skowało
wiatrym plonce mu we włosach
jak by graczki mioł za mało
Niy rozumi jego szeptow
ciepła rynki tyż niy czuje
pojrzyń kradzionych w kościele
niy widzi i niy rachuje
Serce moji niy być taki
miyj powoga a niy szalej
weź te pszoci pomalućku
skow go na dnie i pochalej
Regina Sobik
S dłogigo spanio się przebudziła
nadziejom nowego łoblykła świat
z chłodym i mrozym na przekor sie biła
by nom pokozać swoj piyrszy znak
Kwiotuszek kieryn rozkwit w zegrodzie
i piyknym płatkiym do nas się śmieje
nic go nie zmoże i nic nie ugnie
kiej samom radościom nom promiynieje
I pieści ciepłym drobne listeczki
co po roz piyrszy ujrzały świat
a w nas rozpolo downe wspomniynia
tych wszystkich wiosyn minionych lot
Regina Sobik
