Łodeszoł wartko ze świstym kule
łodgłos wybuchow łobudzioł lynk
co ze sromotnym łodbioł sie echym
nim usłyszała straszliwy dźwiynk
Kaj żeś je synku mój ty malućki
na dworze zima i strasznie tak
czy Janioł wzion cie prosto do nieba
kaj rosnom kwotki i kwitnie mak
Czy lotosz boso po rajski łonce
a Pon Bog przitulo ciepłym swych ronk
poproś go piyknie by doł znak jaki
jakby zatrzimać rakietow szwong
Jo tu tak tesnia by cie pochalać
chocioż we śniku łostatni roz
bych mogła zaśpiywać ci kolybanka
przi twojim łożeczku w wieczorny czos
Żeby Ponboczek sprawioł na dycko
by bol nie rozrywoł nom serc ni dusz
by płaczkow wylotych nad grobym dziecek
żodyn na świecie niy widzioł już
By pokoj boł nom dobrym najwiynkszym
takim jak przinios na nom boski Syn
by człowiek do brata niy boł mu wilkiym
i umioł naprawić kufer swych win
Regina Sobik 16.01.2o26r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz