Lato

        

 

                                                             

 

Lato

Pojstrzodku lyniwej cichości lata
gorki promiynie klara śle s nieba
a wiater kolybionc złotymi kłoskami
kusi łobietnicom łobfitości chleba

A jak mu sie zmierznie poleci nad woda
przejrzeć sie i złowić promyki złociste
po drodze na łonce serwie zioł naryncza
by zaplyś do wińca pukiety kwieciste

Zabłonkany ptoszek usiod na gałonzce
łomotany woniom i słodkościom lipy
przidrożno kapliczka czasym przigarbiono
prosi ło rzykani kwieciste kielichy

Te zaś ze pokorom pochylajom gowy
jak na Anioł Pański ze wieży kościoła
na kwała swej Pani Zdrowaś bondź Maryjo
wdziynczne serca zwonow głośnym echym woło

Regina Sobik