Nasza Starka
Nasza starka ło sercu szczerym jak złoto
i łoczach w kierych łodbijało sie niebo
budzili nas s uśmiychym jak promiyń klary
co kukoł s za chmury żeby prziwitać dziyń
Co rano zaplotali włosy we dudlik
zdobiony szlajfkom pszocio i ciyrpliwości
by potym łobdzielić nimi wszystko bajtle
tak gorko jak by łogiyń buchoł pod blachom
Kładonc na stole świyży pecynek chleba
znakiym krziża uczyli zocy do daru nieba
spominajonc starzika co to na grubie
wykuwoł los swoj jak i prziszłych pokolyń
We wieczor przed łobrozym Matki Boski
kieryn dostali łod potka we geszynku
zmochani codziynnom robotom rzykali
różaniec za tych wszystkich kierym tak pszoli
Jeszcze dzisioj dudniom we łuszach ji słowa
„dziecko rob tak żeby żodyn bez cia niy ślimtoł”
łostawiajonc nom mondroś i dobroć serca
łodeszli tam kaj pszoci mo swoji gniozdo
Regina Sobik







Brak komentarzy:
Prześlij komentarz