Kedy w ziorkach łowoc nieba
złotym i szczybłym sie miyni
potym żniwiarza sroszony
wydowo sie cudym ziymi
A kedy spichlyrz je pełny
mynorz go na monka zmieli
bielusiynki jak łopłatek
bydzie na żniwne weseli
Ze tej monki chlyb zwyczajny
mocka siły ludziom dowo
na łołtorzu cud przemiany
ciałym Bożym chnet sie stowo
Ło ty ziymio rodzicielko
dej plon by niy brakło chleba
by kożdy jego krajiczek
boł rzykaniym aż nieba
Regina Sobik
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz