wiersz poświęcony pamięci ofiar tragedii w Krakowie, w wyniku ataku terrorystycznego…
Nad miastem niebo kirem okryte
wciąż mąci ciszę krakowskich ulic
gdzie jeszcze wczoraj zbrodnicza ręka
zabrała życie tylu ofiarom
Echo wystrzałów mieszane z krzykiem
jeszcze się niesie jękiem i bólem
raniąc nie tylko ciała i dusze
Tych co zdołali ujść cało z życiem
Nawet gołębie gdzieś uleciały
chociaż zdołały uciec przed losem
i rzezią którą zgotował człowiek
co zamiast dobra zło w sercu nosił
Dziś Kraków płonie światłem pamięci
i ulatuje z modlitwą w niebo
tam gdzie sam Pan Bóg płacze z żałości
tuląc do siebie sześć ludzkich istnień
Kiedy tragedia tak wielu rodzin
boli i rani jak ostrze noża
cóż....nam zostają tylko pytania
dlaczego jakie temu powody
Regina Sobik
foto z internetu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz